Je hebt drie dagen vrij in februari en het weer ziet er niet zo slecht uit. Wat onderdak geregeld via Vrienden op de fiets en gaan met die banaan maar. De tocht begint geweldig maar de tweede dag wordt het nogal afzien met een ijskoude wind tegen. Bovendien moet ik de Zeelandbrug over en verdwijn ik in de mist! Dit is het echte Zeeland-fietsen: door de blubber, regen en de kou. En jezelf weer moed inpraten als je benen niet meer willen...
En het begint allemaal zo idyllisch: wegrijdend vanuit Middelburg merk ik dat de wind aardig koud is, maar er is een zonnetje om mij te verwarmen. Via Veere en Vrouwenpolder rijdt ik op mijn gemakje de Veerse Gatdam op, waar het uizicht prachtig is en lekker blijf rondlummelen. Daarna wordt het tijd om de Oosterscheldekering op te rijden. Ook hier weer een koude wind tegen maar ik fiets op mijn dooie akkertje rustig naar Neeltje Jans. Waar ik ook weer lekker blijf rondlummelen. Geen mens te bekennen, heerlijk ziltige lucht en een zonnetje. Wat is fietsen toch fijn en ik voel mij een gezegend mens!
Aangekomen op Schouwen-Duiveland fiets ik via Burgh-Haamstede door een (kletsnat) natuurgebied met leuke paardjes naar een redelijk uitgestorven Renesse. Ik vergaap mij onderweg aan de huizen die her en der verborgen in het groen staan. Renesse zelf is duidelijk ingesteld op massa-toerisme en ik heb nog nooit zoveel vreet-en-zuip horeca bij elkaar gezien. Wat een treurnis moet dat in de zomer zijn.
Ik wordt hartelijk ontvangen bij mijn Vrienden op de fiets adres en eet mee van iets buitenaards waar ik helaas geen tweede keer van opschep. Lekker rozig kruip ik op tijd mijn bedje in. Morgen weer een fietsdag!
Ik wordt prima wakker, wel wat spierpijn hier en daar maar dat is de leeftijd. Na een lekker ontbijt rijdt ik om negen uur weg uit Renesse, maar eerst nog een warm bakje espresso scoren natuurlijk.
Daarna op weg. Ik fiets (weer met wind tegen natuurlijk) naar Serooskerke op Schouwen. De weg is een beetje saai en lang, maar dat hoort er soms bij. Het heeft ook wel wat: dat lege, koude en die eindeloze omgeploegde akkers. Ik bereik de Oosterschelde en merk al gelijk dat het nog kouder wordt en de wind harder. De wind kent geen genade hier en ik fiets langs een eindeloze dijk. Ik wordt het tegen de wind in boksen beu en ga maar een stuk lopen, dan kan ik de omgeving ook wat beter ervaren. Toch wel mooi hier op mijn eentje.
Dan krijg ik eerst de Zeelandbrug in het vizier, en daarna Zierikzee. Ik besluit om in Zierikzee maar wat warms te gaan scoren want ik ben verkleumd. Ik scoor een tosti en een bak koffie en ook nog wat Leonidas-bonbons voor mijn vrouw. Het valt mij op dat Zierikzee nog wel veel kleine middenstand heeft. Erg mooi hier en heerlijk om rond te hangen.
Het wordt tijd om de Zeelandbrug op te zoeken. Gelukkig is er nu een fietspad direct naar de Zeelandbrug vanuit Zierikzee dus ik ben er snel. Ik rijdt de Zeelandbrug op en het is een beetje een enge brug om over te fietsen altijd. Ten eerste razen er links van je enorme vrachtbakken langs je heen en bewegen de brugdelen ook door het verkeer. En ten tweede: het is hoog! Je kan door de brugdelen het water onder je zien razen en het lijkt wel of de brug op instorten staat soms.
Ijskoude wind tegen en er gaat nog een schepje bovenop: ineens verdwijnt de omgeving in een koude mist en gaat het ook nog regenen. Niet hard gelukkig maar ik voel mij nu een beetje zielig en alleen hier. Het vasteland kan ik niet meer zien nu. Ik besluit maar weer om te gaan lopen want de benen weigeren ook dienst. Ik durf geen fotos te maken want ik ben bang dat mijn telefoon uit mijn handen waait... Waarom doe ik dit in godsnaam toch altijd weer? Ik weet daar ook altijd gelijk het antwoord op: fietsen is vrijheid en je maakt altijd iets mee, positief dan wel negatief. En soms is het niet leuk en moet je even doorploegen, dat moet je een beetje er bij nemen als fietser/wandelaar. Je voelt weer dat je leeft!
Alsof de weergoden mij gehoord hebben klaart het op en stopt het met regenen. Ik kan Noord-Beveland weer zien en rijdt de Zeelandbrug af. Gehaald! Nu nog verder met die spaghetti-benen! Vanaf de Zeelandbrug gekomen houdt het feest echter nog niet op: weer een lange, rechte weg met heel veel verkeer naast je. Met mijn tong tussen de spaken kom ik aan in 's Heer Hendrikskinderen. En nu een warme douche!
Ook hier weer een hartelijke ontvangst via 'Vrienden op de fiets' en ik eet weer gezellig mee. Nadeel is wel dat ik weer sociaal moet doen en dan eet je niet altijd rustig. Vaak ben ik veel te moe om te praten! Maar toch is het altijd fijn van dit soort adresjes.
Deze dag is een beetje een 'oude bekende fietstocht' en veel Zeeuwser krijg je het ook niet. Lange rechte wegen, enorme polders.
Waarom dit verslag? Ik hoop dat je zo een beetje een idee krijgt van wat nu de lol precies is van fietsen en waarom Zeeland in mijn DNA zit.